CZYLI

WIERNY OBRAZ MYŚLI I UCZUĆ TEGO ŚWIĘTEGO

–––––––

SPIS RZECZY

Przedmowa Tłumacza

CZĘŚĆ I

O CNOCIE I O DOSKONAŁOŚCI W OGÓLE

I. Na czym zależy cnota

II. Jakie cnoty nad inne przekładać należy

III. O małych cnotach

IV. Magdalena u stóp krzyża

V. Często pożytecznym jest ukrywać swe cnoty

VI. Cnota nie przeszkadza sprawiedliwemu upadać siedemkroć dziennie; wyjaśnienie tych słów

VII. Po czym możemy poznawać postęp nasz w cnocie

VIII. O różnych rodzajach uczynków

IX. Ślub podnosi zasługę czynów cnotliwych

X. Należy pragnąć doskonałości

XI. Dalszy ciąg tego samego przedmiotu

XII. Niemożliwą jest doskonałość bez wewnętrznego odrodzenia

XIII. Piękne zdanie Taulera o doskonałości

XIV. O różnicy pomiędzy grzechem powszednim a niedoskonałością

XV. Doskonałość nie sprzeciwia się żadnemu powołaniu

XVI. Należy dążyć do doskonałości za pośrednictwem swego stanu

XVII. Niesłuszność sądów ludzkich w sprawie zbawienia i doskonałości

XVIII. Należy korzystać ze swych niedoskonałości

XIX. Wierność w małych rzeczach, jest podstawą doskonałości

XX. O wierności w małych rzeczach

XXI. Jak należy podnosić się z upadków

XXII. O sprostowaniu intencji

XXIII. O wymówkach

XXIV. O duszach nazbyt czułych dla siebie samych

XXV. O życiu zamarłym i o śmierci ożywiającej

XXVI. Chwała Boska jest celem zbawienia naszego

XXVII. Niezadowolenie ze swego stanu jest niebezpiecznym dla zbawienia

XXVIII. Zamiłowanie w słowie Bożym jest znakiem doskonałości

XXIX. Święci nie pragną długiego życia

XXX. Pragnienie śmierci

CZĘŚĆ II

O MIŁOŚCI BOŻEJ

I. Konieczność miłości Bożej

II. Męka Chrystusa Pana jako silna pobudka do miłości Boga

III. Pragnąć być znienawidzonym dla Boga i nienawidzić wszelką miłość bez Boga

IV. Prawdziwa miłość jest podstawą i miarą wartości naszych cnót

V. Miłość Boża nadaje wartość wszelkim sprawom naszym

VI. Na czym polega istota miłości Bożej

VII. Przykład

VIII. Jaka jest miara miłości Boskiej

IX. O miłości upodobania

X. O miłości sprzyjania

XI. O jednostajnej zawsze miłości

XII. Pragnienie miłości Boga jest wielkim krokiem ku tejże miłości

XIII. Pragnienie miłości Boga jest znamieniem łaski poświęcającej w duszy

XIV. Inne znamię miłości Boga: chętnie cierpieć dla Niego

 

XV. Kochać Boga z całego serca, a bliźniego dla Boga jest zupełną doskonałością chrześcijańską c. d.

XVI. Miłość jest doskonałością i zarazem najpewniejszym środkiem do jej osiągnięcia c. d.

XVII. Miłość Boga darzy duszę wielkimi pociechami. – Przykład

CZĘŚĆ III

O MIŁOŚCI BLIŹNIEGO

I. Rozmaite sposoby kochania bliźniego

II. Ciąg dalszy poprzedzającego rozdziału. – Co znaczy kochać bliźniego w Bogu

III. O znaczeniu błędów i niedoskonałości bliźniego

IV. O miłości nieprzyjaciół

V. Zdarzenie opowiedziane przez św. Franciszka Salezego w przedmiocie przebaczenia nieprzyjaciołom

VI. Prawdziwa miłość usuwa z serca wszelką niechęć ku bliźniemu

 

VII. O wrogach przejednanych

VIII. Miłość zabrania obmowy

IX. Miłość zabrania sądzić bliźniego lekkomyślnie

X. O sądach niebacznych c. d.

XI. Miłość zabrania sprzeczać się z bliźnim bez przyczyny

XII. Miłość powinna być pełną współczucia

XIII. Miłość bliźniego ma swoje smutki. – Przykład

XIV. Czy to nie będzie obłudą przeciwną prawdziwej miłości, okazywać przychylność tym, do których czujemy niechęć

XV. Napomnienia braterskie są wynikiem prawdziwej miłości bliźniego

XVI. Czy miłość nakazuje upominać

XVII. Ciąg dalszy rozdziału poprzedzającego. Sposób upominania braterskiego

XVIII. Jak poznać, czy upomnienie wypływa z miłości

XIX. Inny sposób rozpoznania, czy upomnienie pochodzi z miłości

XX. Miłość obudza gorliwość o dobro bliźniego, ale gorliwość mądrą i umiarkowaną

XXI. Miłość chętnie wymawia błędy bliźnich. Przykład

XXII. Miłość dzieli się z bliźnim, tym wszystkim, co może mu być pożyteczne do zbawienia

XXIII. Miłość nie zapomina o umarłych

CZĘŚĆ IV

O PODDANIU SIĘ WOLI BOŻEJ I O UFNOŚCI W BOGU

I. Należy poddać się woli Bożej we wszystkich zdarzeniach tego życia

II. Kto poddaje się woli Boga, ten oddaje się w Jego ręce

III. Powinniśmy poddawać się woli Bożej we wszystkich okolicznościach życia

IV. Poddanie się woli Bożej, daje nam jednostajność ducha

V. Prawdziwa ufność w Bogu połączona jest zawsze z nieufnością ku samemu sobie

VI. Ufność w Bogu daje bezpieczeństwo w niebezpieczeństwach. – Przykład

VII. Ufność w Bogu daje nam rezygnację, świętą obojętność i spokojne oczekiwanie

VIII. Ufność w Bogu jest najlepszym środkiem przeciwko bojaźni

IX. Ufność w Bogu utrzymuje pokój serca wśród kłopotów tego życia

X. Ufność w Bogu połączona jest zawsze z bojaźnią i nadzieją

XI. Ufność w Bogu oddala małoduszność

XII. Ufność w Bogu jest najlepszym przygotowaniem do dobrej śmierci

CZĘŚĆ V

O CIERPLIWOŚCI

I. Cierpliwość w dotkliwych cierpieniach

II. Cierpliwość w długich chorobach

III. Dalszy ciąg poprzedzającego rozdziału. Przykład

IV. Ciąg dalszy. – Inny przykład

V. Cierpliwość i inne cnoty, które trzeba wykonywać, gdy nas potwarzają

VI. Dalszy ciąg poprzedzającego rozdziału

VII. Cierpliwość składa własne uniewinnienie w ręce Boże

VIII. Jak należy wykonywać cierpliwość wśród doznanych uraz

IX. Znalezienie się Świętego wtedy, kiedy się dowiedział, że źle o nim mówią

X. Inny przykład cierpliwości w potwarzach

XI. Przykład cierpliwości w niesprawiedliwym ucisku

XII. Cierpliwość znosi natręctwo

XIII. Cierpliwość się nie żali

XIV. Dalszy ciąg – tegoż samego przedmiotu

XV. Należy dobrze czynić i nie zważać na sądy ludzkie

XVI. O cierpliwości względem nas samych

CZĘŚĆ VI

O POKORZE

I. Cechy prawdziwej pokory

II. Różne rodzaje pokory

III. Ulubione błogosławieństwo św. Biskupa

IV. Należy rzadko mówić o pokorze

V. Pokora obawia się wysokich stanowisk

VI. Pokora gardzi czcią ludzką, ma jednak rozsądne staranie o dobrej sławie

VII. Przykład pokory

VIII. Drugi przykład pokory

IX. Trzeci przykład pokory c. d.

X. Inny przykład pokory

XI. Prawdziwa pokora wystrzega się mówienia źle o sobie

XII. Człowiek prawdziwie pokorny nie ufa swej cnocie

XIII. Prawdziwa pokora uczy uległości nawet względem niższych

CZĘŚĆ VII

O UBÓSTWIE

I. Różne rodzaje ubóstwa

II. Ubóstwo jest wielkim dobrem

III. Ubóstwo chrześcijańskie nie pragnie rzeczy ziemskich

IV. Duch ubóstwa nie pragnie pomyślności

V. Miłość naszego Świętego względem ubóstwa. Przykład

VI. Duch ubóstwa zadawala się samym Bogiem

VII. Duch ubóstwa rodzi miłość dla biednych

VIII. Duch ubóstwa umie, przy obfitości, obchodzić się bez wielu rzeczy i cierpieć niedostatek

IX. Przez duch ubóstwa, święty Biskup o nic nie prosił i niczego nie odmawiał

X. Duch ubóstwa w dostatkach i o duchu wspaniałości w ubóstwie. – Przykład

XI. Duch ubóstwa poprzestaje na rzeczach niezbędnych tj. na dostatecznych

XII. Duch ubóstwa nie martwi się utratą dóbr doczesnych. – Przykład

XIII. Duch ubóstwa da się pogodzić z bogactwem. Przykład

XIV. Inny przykład bezinteresowności

XV. Duch ubóstwa ulega zwyczajom towarzyskim nie poddając się jednak żadnej próżności

CZĘŚĆ VIII

O UMARTWIENIU

I. O umartwieniu

II. Umartwienie powinno być połączone z modlitwą

III. Korzyści z umartwienia skłonności przyrodzonych

IV. Duch umartwienia zgadza się z życiem zwyczajnym

V. Umartwienie w jedzeniu

VI. Duch umartwienia powinien unikać nieroztropnych umartwień ciała

VII. O poście

VIII. Duch umartwienia ukrywa surowości, zamiast popisywać się nimi. Przykład

IX. Ciąg dalszy rozdziału poprzedzającego. – Przykład

X. Kto chce się prawdziwie umartwiać, powinien znosić niesprawiedliwość w milczeniu

XI. Prawdziwe umartwienie strzeże się użaleń

XII. Ten sam przedmiot

CZĘŚĆ IX

O CZYSTOŚCI

I. O skromności

II. Jak należy łączyć czystość z uczynkami miłości

III. O skromności oczu. Przykład

IV. O skromności przy kładzeniu się do snu

V. O czystości serca

CZĘŚĆ X

O ŁAGODNOŚCI

I. Moc łagodności

II. Ten sam przedmiot

III. Łagodność połączona z powagą

IV. Łagodność jest umiarkowaną w grzecznościach

V. Łagodność umie cudownie dodawać serca

VI. Należy pilnie czuwać nad sobą, aby nie utracić łagodności w upominaniu

CZĘŚĆ XI

O SAMOTNOŚCI I ZAPARCIU SIEBIE SAMEGO

I. Prawdziwa samotność – to zjednoczenie z Bogiem

II. Zaparcie się siebie jest wrogiem mądrości ciała

III. Samotność ma swoje niebezpieczeństwa i sprzeciwia się wykonywaniu wielu cnót

IV. Można się uświątobliwić i w dworskim życiu

V. Św. Biskup przywiązywał wielkie znaczenie do życia czynnego

VI. Przepędziwszy życie w pracy zewnętrznej, dobrze jest ostatnie dni jego przeżyć w samotności. – Przykład

VII. Jak potrzeba sposobić się do stanu zakonnego

VIII. Duch zaparcia się sprawia, że nawet w najlepszych przedsięwzięciach pragniemy powodzenia jedynie dla woli Bożej. Przykład

IX. Duch zaparcia się nie bada z niepokojem, godzien li jest miłości albo nienawiści

CZĘŚĆ XII

O POKUSACH, SKRUPUŁACH I INNYCH DOŚWIADCZENIACH WEWNĘTRZNYCH

I. O pokusach

II. Niektóre przestrogi względem pokus

III. O małych pokusach

IV. O wielkich pokusach. – Przykład

V. O skrupułach i o ich głównym źródle

VI. O oschłościach ducha

VII. O smutkach wewnętrznych c. d.

VIII. O utrapieniach wewnętrznych c. d.

IX. O smutku

X. O obawie śmierci

CZĘŚĆ XIII

O POBOŻNOŚCI I O MODLITWIE

I. Można być pobożnym a przy tym złym

II. Prawdziwa pobożność przystoi wszelkim stanom i zgadza się ze wszystkimi obowiązkami

III. Ten sam przedmiot

IV. Prawdziwa pobożność nie czyni człowieka odludkiem

V. O wdzięcznej woni, jaka płynie z przykładów prawdziwej pobożności

VI. O skupieniu ducha i o aktach strzelistych

VII. Jak należy mówić o Bogu

VIII. Myśl o obecności Bożej żywi pobożność

IX. Pobożność daje się pogodzić z roztargnieniami nieodłącznymi od zatrudnień

X. O pobożności czułej

XI. Prawdziwa pobożność wolna jest od wszelkiego pośpiechu

XII. Różnorodność ćwiczeń nie sprzyja gruntownej pobożności

XIII. Prawdziwa pobożność korzysta ze wszystkiego dla podniesienia się do Boga. Przykład

XIV. O życiu czynnym i o życiu bogomyślnym

XV. O skupieniu na modlitwie

XVI. O jedności przedmiotu w modlitwie myślnej

XVII. O oschłości w modlitwie

XVIII. O dobrych postanowieniach na modlitwie

XIX. O chorobach, które się modlić przeszkadzają

XX. O nabożeństwie ku Najświętszej Maryi Pannie

XXI. O różańcu

XXII. O bractwach

CZĘŚĆ XIV

ŚRODKI SZCZEGÓLNE UŚWIĘTOBLIWIENIA SIĘ

1-szy środek: Czytanie duchowne

I. O czytaniu duchownym

II. Jak należy czytać, aby czytać z pożytkiem

III. Najlepsze książki świeckie mało są odpowiednie do wzbudzenia ducha chrześcijańskiego

Drugi środek: Sakramenty

IV. O pokucie i Eucharystii

V. O świętej Komunii c. d.

VI. Słodycz spowiedzi

VII. O zmianie spowiednika

CZĘŚĆ XV

O PROSTOCIE CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

I. O prostocie

II. Jak bardzo święty Biskup cenił prostotę

III. Prostota nie znosi wszelkiego kłamstwa

IV. Prostota unika dwuznaczności

V. O dwoistości

VI. Prostota jest nieprzyjaciółką polityki

VII. Prostota unika wszelkiej wyłączności

VIII. Prostota jest szczerą

IX. Prostota unika milczenia

X. Zbyt długie namyślanie się przeciwnym jest duchowi prostoty

CZĘŚĆ XVI

O POSŁUSZEŃSTWIE

I. Na czym polega cnota posłuszeństwa

II. O posłuszeństwie przełożonych

III. Należy rozkazywać z posłuszeństwa, d. c. poprzedzającego przedmiotu

IV. Należy być posłusznym prawym władzom. Przykład

V. Co znaczy być dobrym przełożonym?

VI. Duch posłuszeństwa skłania do szanowania przełożonych bez względu na to, jakimi oni są

VII. Należy łagodnie uczyć innych posłuszeństwa, nie zmuszając do niego

VIII. Jak należy rozkazywać służącym

–––––––––––

Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego (a). Tłumaczył z francuskiego ks. Adolf Pleszczyński K. Ś. T., Warszawa 1882, str. VIII+400.

(Pisownię i słownictwo nieznacznie uwspółcześniono).

————————————————————————————————————————————————————————–

Pozwolenie Władzy Duchownej:

Rękopism pod tytułem: „Duch Świętego Franciszka Salezego” przeczytałem i nie znalazłem w nim nic przeciwnego wierze Katolickiej i moralności.

Warszawa dnia 28 Listopada 1881 r.

Ks. A. Englisz.

N. 3705.

APPROBATUR.

Varsaviae die 17 (29) Novembris 1881 a.

Judex Surrogatus

Canonicus Metropolitanus

Justinus Borzewski.

Regens Cancellariae,

Leo Jungowski.

Źródło: https://www.ultramontes.pl/salezy.htm